Woda i komary, duet nierozłączny?

Wycieczka, piknik czy po prostu spacer w pobliżu zbiornika wodnego, z widokami jak z pocztówki, przy pięknej pogodzie, w doborowym towarzystwie... Hmmmm.... można się rozmarzyć, prawda? Gdyby nie jedno ale - chmary komarów! Co ma jedno do drugiego? Jak się okazuje, całkiem sporo!
Ławka z palet na podeście przy jeziorze wśród zielonych drzew

Wylęgarnia komarów

Samice komarów należące do gatunków: komar brzęczący (Culex pipiens) i komar widliszek składają jaja na błonce powierzchniowej wody. Wybierają do tego miejsca płytkie zasobne w materie organiczną stawy, rozlewiska. Czasem wystarczy im rów lub głębsza kałuża. A oczko wodne lub przydomowy staw to istny raj do rozwoju ich potomstwa. Zdarza się, że i zbiorniki i beczki z wodą deszczową stają się żłobkiem i „wylęgarnią” komarów. Ciekawy mechanizm zachowań prezentują samice doskwiera pastwiskowego. Wyczuwają one kiedy i gdzie wyleją rzeki lub kanały. Wówczas składają jaja w miejscach (np. na trawach), gdzie pojawi się rozlewisko.

Wodne życie larw

 Z dryfujących po powierzchni wody złóż jaj wylęgają się larwy. W niczym nie przypominają one osobników dorosłych. Żyją i odżywiają się również w wodzie. Nurkują głębiej tylko w poszukiwaniu butwiejących resztek organicznych, którymi się żywią. Nawet poczwarki, które jako jedne z nielicznych w świecie owadów mają zdolność do poruszania się, bytują w zbiornikach wodnych i zastoinach. Jak to się dzieje, czy mają one skrzela? Larwy umiejscawiają się bezpośrednio pod lustrem wody i oddychają tlenem atmosferycznym. Nie posiadają one skrzeli, ale niektóre gatunki wykształciły na 8 segmencie odwłokowym tzw. syfony. Widoczne są one u larw i poczwarek komara brzęczącego, jako rurki, którymi osobniki owych stadiów podczepiają się do błonki powierzchniowej wody.

Ukryte na dnie zbiornika

W czasie 1-3 tygodni (zazwyczaj 7-14 dni) pojawią się cztery stadia larwalne, po tym czasie zamienią się w one w poczwarkę, którą pozostają przez kolejne 2-4 dni. Co ciekawe poczwarka może powstać z młodszych stadiów larwalnych, gdy zbiornik wysycha lub jest w nim za duże zagęszczenie. Poczwarki nie odżywiają się, jedynie mogą uciekać przed drapieżnikami, żeby ukryć na dnie płytkiego zbiornika. Osobnik dorosły, wydostaje się z poczwarki ostrożnie wychodząc na nią tak, aby nie mieć kontaktu z wodą. Kiedy jego pancerz chitynowy stwardnieje i skrzydła zostaną „napompowane i rozłożone, to rozpoczyna żerowanie. Oczywiście tylko samice potrzebują krwi, aby wytworzyć „aktywne zarodki”. Natomiast samce żywią się najczęściej pyłkiem roślin, a człowiek jest dla nich kompletnie obojętny i nie wchodzi w skład menu.

Udostępnij

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Przeczytaj również

Odwiedź nas na FB

Informacja o plikach cookie na tej witrynie

Ta witryna korzysta z plików cookie, które służą do personalizacji i optymalizują działanie naszego serwisu. Więcej informacji znajduje się w Zasadach ochrony prywatności, a w przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia osobiste. Korzystając z witryny, wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookie.